Zapalenie okrężnicy: objawy i objawy, klasyfikacja, leczenie, przegląd leków, profilaktyka

Co musisz wiedzieć o zapaleniu okrężnicy i jaki jest związek z hemoroidami?

Zapalenie jelita grubego jest stanem zapalnym warstwy śluzowej jelita grubego, który różni się pod względem przebiegu, etiologii, lokalizacji i postaci zaburzonej czynności motorycznej jelit.

Zapalenie okrężnicy jest jedną z najczęstszych chorób układu trawiennego i występuje niemal co drugi pacjent. Według statystyk, częściej mężczyźni powyżej 40 roku życia cierpią na tę chorobę. Kobiety, a nawet dzieci, często cierpią na zapalenie jelita grubego.

Treść

  • 1 Etiologia zapalenia jelita grubego
  • 2 Klasyfikacja zapalenia okrężnicy
  • 3 Objawy zapalenia jelita grubego
  • 4 Cechy przebiegu ostrego zapalenia jelita grubego
  • 5 Cechy przebiegu przewlekłego zapalenia jelita grubego
  • 6 Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego
  • 7 Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka zapalenia esicy
  • 8 Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka dystalnego zapalenia okrężnicy
  • 9 Przyczyny, cechy przebiegu i diagnoza spastycznego zapalenia jelita grubego
  • 10 Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka wrzodziejącego zapalenia jelita grubego
  • 11 Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka niedokrwiennego zapalenia jelita grubego
  • 12 Dieta z zapaleniem okrężnicy
  • 13 Leczenie zapalenia jelita grubego
  • 14 Funkcje leczenia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego.
  • 15 Cechy leczenia zapalenia esicy
  • 16 Funkcje leczenia dystalnego zapalenia okrężnicy.
  • 17 Cechy leczenia spastycznego zapalenia jelita grubego
  • 18 Przegląd leków stosowanych w leczeniu zapalenia jelita grubego.
    • 18.1 Siarczan neomycyny
    • 18,2 Smecta
    • 18.3 Nie-shpa
    • 18.4 Linex
    • 18.5 Ultraprokt Świece
  • 19 Leczenie zapalenia okrężnicy środki folk
  • 20 Zasady zapobiegania zapaleniu jelita grubego

Etiologia zapalenia jelita grubego

Etiologia zapalenia jelita grubego jest zróżnicowana. Zarówno nieprawidłowe i niezdrowe jedzenie, jak i patogeny mogą powodować zapalenie błony śluzowej okrężnicy.

Może wystąpić zapalenie okrężnicy z następujących powodów:

  • hit w jelitach bakterii chorobotwórczych;
  • długotrwałe leczenie antybiotykami bez prebiotyków;
  • obecność przewlekłych endogennych ognisk infekcji;
  • alergie pokarmowe;
  • dysbakterioza;
  • zatrucie truciznami;
  • uszkodzenie błon śluzowych jelita;
  • helminthiasis;
  • predyspozycje genetyczne;
  • miażdżyca;
  • niezdrowe jedzenie;
  • nadużywanie alkoholu.

Jak widać, przyczyny tej choroby są zróżnicowane, dlatego zapalenie okrężnicy zwykle wyróżnia się etiologią.

Klasyfikacja zapalenia jelita grubego

Zapalenie okrężnicy wyróżnia się etiologią, formą, przebiegiem i lokalizacją. Do waszej uwagi ogólnie przyjęta klasyfikacja zapalenia okrężnicy, która jest stosowana na całym świecie.

W zależności od czasu trwania zapalenia okrężnicy może być ostry i przewlekły.

Zapalenie jelita grubego jest również podzielone przez lokalizację, gdzie następujące formy:

  • typhlitis – zapalenie śluzówki jelita ślepego;
  • zapalenie poprzeczne – zapalenie błony śluzowej okrężnicy poprzecznej;
  • sigmoiditis – zapalenie błony śluzowej esicy;
  • zapalenie odbytu – zapalenie błony śluzowej odbytnicy;
  • Pancolitis – zapalenie warstwy śluzowej wszystkich części jelita grubego.

Najczęściej spotykaną kombinacją esicy i odbytnicy jest zapalenie proktozy oskrzeli, które jest powszechnie nazywane dystalnym zapaleniem okrężnicy.

Dowiedz się jaki jest Twój poziom ryzyka powikłań hemoroidów Weź udział w darmowym teście online od doświadczonych proktologów Czas testu nie jest dłuższy niż 2 minuty7
Question94% dokładności
test 10 tysięcy udanych
testowanie

Ponadto zapalenie okrężnicy jest klasyfikowane według czynników etiologicznych. Zgodnie z klasyfikacją etiologiczną istnieje kilka rodzajów zapalenia jelita grubego, a mianowicie:

  • zakaźne zapalenie jelita grubego, które jest spowodowane penetracją patogennych mikroorganizmów do błony śluzowej okrężnicy.Klasycznym zakaźnym zapaleniem jelita grubego jest czerwonka i escherichioza;
  • wrzodziejące zapalenie jelita grubego to grupa zapalenia jelita grubego charakteryzująca się owrzodzeniem w warstwach śluzowych i podśluzówkowych okrężnicy. Ta grupa obejmuje wrzodziejące zapalenie okrężnicy i chorobę Leśniowskiego-Crohna;
  • toksyczne zapalenie okrężnicy jest zapalenie okrężnicy wynikające z ekspozycji chemicznej okrężnicy na błonę śluzową toksycznych substancji chemicznych (trucizny, narkotyki);
  • niedokrwienne zapalenie okrężnicy wynika z niedrożności tętnic, które dostarczają jelita grubego;
  • Promieniowanie okrężnicy występuje w wyniku narażenia na wysokie dawki promieniowania jonizującego.

Objawy zapalenia okrężnicy

Najczęstszym objawem zapalenia jelita grubego towarzyszącego wszystkim formom choroby, niezależnie od etiologii, jest ból brzucha. Lokalizacja bólu zależy od tego, która część jelita jest dotknięta. Na przykład w przypadku zapalenia esicy, boli w dolnej części brzucha po lewej stronie. Lokalizacja bólu sugeruje lokalizację procesu zapalnego w okrężnicy.

Drugim najczęstszym objawem zapalenia jelita grubego można nazwać naruszeniem jelit, objawiającym się zaparciem, biegunką lub niestabilnością stolca.

Biegunka jest częściej obserwowana w przypadku zakaźnego zapalenia okrężnicy, na przykład w przypadku salmonellozy, liczba wypróżnień może osiągnąć 20 razy dziennie.

Nie mniej częste są zaparcia w zapaleniu okrężnicy, szczególnie gdy chorobie towarzyszy upośledzona perystaltyka, która jest wynikiem zanikowych zmian w warstwie mięśniowej lub zaburzonego unerwienia okrężnicy. Najczęściej zaparcia towarzyszy atoniczne zapalenie jelita grubego.

Oprócz tych objawów, zmiany w kale są charakterystyczne dla zapalenia jelita grubego, które staje się płynne, a nawet wodniste. Często w kale można określić patologiczne zanieczyszczenia, takie jak śluz, ropa i krew.

Ale w przypadku zapalenia okrężnicy, któremu towarzyszy zaparcie, odchody mogą być kamieniste i przypominające groszek, więc defekacja często prowadzi do łez odbytu i zapalenia hemoroidów.

Ból, biegunka, zaparcia i zmiany w przyrodzie są najczęstszymi objawami zapalenia okrężnicy.

Ale istnieje również wiele objawów, które są charakterystyczne dla niektórych postaci zapalenia okrężnicy. Analizujemy je.

  • Wzrost temperatury ciała jest oznaką zakażenia okrężnicy. Oprócz gorączki pacjenci wykazują objawy zespołu zatrucia: dreszcze, nadmierne pocenie się, bóle stawów i mięśni, ogólne osłabienie, złe samopoczucie itp.
  • Jelitowe krwawienie występuje z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego. Wydalanie krwi ma inny charakter – od masywnego krwawienia do pasków na kale. Krew może znajdować się zarówno na powierzchni, jak i wewnątrz kału. Na przykład w chorobie Leśniowskiego-Crohna kał miesza się równomiernie z krwią.
  • ostry brzuch jest wynikiem perforacji ściany jelita we wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego lub penetracji patogennych mikroorganizmów do jamy brzusznej przez wewnętrzną przetokę jelitową.

Teraz rozważ cechy poszczególnych postaci zapalenia okrężnicy.

Cechy przebiegu ostrego zapalenia jelita grubego

Ostre zapalenie jelita grubego jako odrębna forma nozologiczna występuje rzadko. Jest on diagnozowany głównie razem z zapaleniem jelit i / lub zapaleniem żołądka.

Choroba zaczyna się ostro i charakteryzuje się szybkim przepływem.

Obserwuje się pacjentów z ostrym zapaleniem okrężnicy. następujące objawy:

  • zmniejszenie lub całkowity brak apetytu;
  • gorączka;
  • nudności;
  • wymioty;
  • ból brzucha o charakterze spastycznym;
  • biegunka

Lokalizacja objawów i ich nasilenie zależą bezpośrednio od tego, która część jelita jest w stanie zapalnym.

Gdy obserwuje się stan zapalny lewej okrężnicy, bolesne pragnienie opróżnienia jelita, skurcze jelit, wodniste stolce z nieczystościami ropy, śluzu i krwi.

W przypadku zapalenia prawej jelita grubego charakteryzuje się zwiększoną częstotliwością wypróżnień do 7 razy dziennie i nie wiele bólu. Stolec pastowaty, rzadko płynny z patologicznymi zanieczyszczeniami (krew, ropa, śluz).

Ostre zapalenie okrężnicy z prądem przypomina ostry brzuch, dlatego konieczne jest staranne rozróżnienie tych stanów patologicznych, ponieważ taktyki leczenia są znacząco różne. Charakterystyczną cechą zapalenia okrężnicy i ostrego brzucha jest to, że w pierwszym przypadku nie ma objawów podrażnienia otrzewnej.

Jeśli masz objawy ostrego zapalenia jelita grubego, zdecydowanie zalecamy natychmiast skontaktować się ze specjalistą – gastroenterologiem i w żadnym wypadku nie zażywać leków. Nieodpowiednie lub późne leczenie zapalenia jelita grubego może prowadzić do przewlekłego procesu.

Cechy przewlekłego zapalenia jelita grubego

Przewlekłe zapalenie jelita grubego charakteryzuje się długim powolnym przebiegiem, z okresami zaostrzenia i remisji. Choroba może trwać kilka lat.

W przeciwieństwie do ostrego zapalenia jelita grubego, przewlekłe zapalenie jelita grubego często występuje jako niezależna choroba, ale czasami może być łączone z zapaleniem jelit i zapaleniem żołądka.

Początek choroby jest w większości stopniowy i niedostrzegalny. Większość pacjentów nawet nie zauważa i trudno powiedzieć, kiedy zapadają na zapalenie jelita grubego. Ponadto przewlekłe zapalenie błony śluzowej okrężnicy może być wynikiem nieleczonego lub nieleczonego ostrego zapalenia okrężnicy.

Zaostrzenie przewlekłego zapalenia jelita grubego może być spowodowane różnymi czynnikami prowokującymi, takimi jak zaburzenia żywieniowe, szok psycho emocjonalny lub choroba pozajelitowa.

W ostrym okresie pacjenci z przewlekłym zapaleniem jelita grubego skarżą się na kolkę jelitową, wzdęcia, dudnienia w jamie brzusznej i niestabilność stolca, gdy biegunkę zastępują zaparcia. Nawet w okresie remisji choroba nie cofa się całkowicie, ponieważ nadal występuje rozdęcie jelit, bolesne dudnienie w jamie brzusznej i skłonność do zaparć.

Również u pacjentów z przewlekłym zapaleniem jelita grubego zmniejsza się apetyt, występuje stałe złe samopoczucie i ogólne osłabienie, często występują nudności i wymioty.

Nasilenie objawów przewlekłego zapalenia jelita grubego zależy od czynnika, który spowodował chorobę. Najbardziej uderzający obraz kliniczny charakteryzuje się zakaźnym zapaleniem okrężnicy, zwłaszcza czerwonką i gronkowcem.

Przyczyny, cechy przebiegu i diagnoza rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego

Rzekomobłoniaste zapalenie jelita grubego jest zmianą warstwy śluzowej jelita grubego przez clostridia rodzaju dificile.

Promuj rozwój rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego następujące czynniki:

  • terapia antybiotykowa;
  • pozostać na oddziale chirurgicznym;
  • dysbakterioza.

Najbardziej znaczącym prowokacyjnym czynnikiem tej choroby jest antybiotykoterapia. Mechanizmem rozwoju rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego w tym przypadku jest to, że nie tylko patogenne mikroorganizmy, ale także przedstawiciele biocenozy jelitowej umierają pod wpływem antybiotyków. W tym samym czasie clostridia aktywnie rozmnaża się i infekuje ścianę jelita.

Pacjenci z rzekomobłoniastym zapaleniem jelita grubego mogą być obecni. następujące objawy:

  • napady bólu brzucha, które są zlokalizowane w różnych częściach brzucha;
  • biegunka do 20 razy dziennie. Kał jest ciekły z domieszką śluzu, filmów i krwi;
  • gorączka, czasami do wysokich liczb.

Rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy jest niebezpieczne z powodu powikłań, w tym perforacji ściany jelita, zapalenia otrzewnej i megakolonu.W tym przypadku objawy komplikacji gromadzą się w klinice okrężnicy.

Ponadto, rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy może wywołać zaostrzenie przewlekłej choroby jelit, na przykład hemoroidów.

W przypadku kombinacji rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego i hemoroidów pojawią się objawy zarówno pierwszej, jak i drugiej choroby, które nasilą się nawzajem.

Rzekomobłoniaste zapalenie okrężnicy można potwierdzić za pomocą metody bakteriologicznej (zaszczepienie materiału na pożywce), testu immunoenzymatycznego i testu cytotoksycznego. Ale pierwsza metoda jest rzadko stosowana, ponieważ clostridia rozwija się bardzo powoli. Dlatego badania bakteriologiczne w tym przypadku są odpowiednie tylko do analizy retrospektywnej.

Ważną rolę w potwierdzeniu rozpoznania odgrywa również kolonoskopia, która umożliwia badanie jelita od środka.

Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka zapalenia esicy

Mowa na temat zapalenia esicy nazywana jest procesem zapalnym zlokalizowanym w błonie śluzowej esicy.

Esmoidalna okrężnica jest kontynuacją zstępującej okrężnicy, ma kształt litery "S".Długość narządu zależy od rodzaju żywienia człowieka, a także wieku i średnich 35-40 cm. Ściana jelita sigma, podobnie jak inne odcinki okrężnicy, składa się z warstw śluzowych, podśluzówkowych, mięśniowych i surowiczych.

Najczęściej zapalenie sigmoiditis rozwija się na tle czerwonki i escherichiozy. Zidentyfikowano również wiele takich czynników, jak zaparcie, kamienne kale, ciała obce esicy, jego zwężenia i zgięcia.

Zapalenie oskrzeli może być ostre i przewlekłe, gdy po zaostrzeniu następuje remisja.

W zależności od zmian wydzielanej warstwy śluzowej kilka postaci sigmoiditis, a mianowicie:

  • nieżyjący;
  • ropny krwotoczny;
  • wrzodziejące.

Zgodnie z klasyfikacją etiologiczną sigmoiditis może być niespecyficzny i swoisty (gruźlica, syfilit, itp.).

Objawy ostrego zapalenia esicy:

  • ból o charakterze spastycznym lub ciągnącym, zlokalizowany w lewej połowie brzucha;
  • wzdęcia;
  • bolesne pragnienie opróżnienia jelita;
  • zaparcie;
  • wzrost temperatury ciała do dużej liczby;
  • kał z patologicznymi zanieczyszczeniami (śluz, krew).

Objawy przewlekłego zapalenia esicy:

  • złe samopoczucie;
  • zmęczenie;
  • ogólne osłabienie;
  • dokuczliwy ból w lewej połowie brzucha;
  • wzdęcia;
  • biegunka, aw rzadkich przypadkach zaparcia;
  • dudnienie w żołądku;
  • bolesne pragnienie stolca, które kończy się uwolnieniem krwi i ropy;
  • kał w płynie z krwią i ropą.

Sigmoiditis może powodować powikłania, między innymi zapalenie otrzewnej, które rozwija się w wyniku perforacji ściany jelita, jest najbardziej niebezpieczne dla życia pacjenta.

Główną metodą diagnozowania zapalenia esicy jest kolonoskopia. Endoskopowe objawy tej choroby są następujące:

  • przerost warstwy śluzowej esicy;
  • nadżerki i owrzodzenia błony śluzowej esicy;
  • krwawienie i wrażliwość śluzu.

Również w procesie kompleksowej diagnozy wydatków pacjenta Następujące egzaminy:

  • rektoromanoskopia;
  • irygoskopia i irygografia;
  • materiał siewny (wyciek ropny, kał) na pożywce;
  • określenie wrażliwości na antybiotyki.

Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka dystalnego zapalenia okrężnicy

Dystalne zapalenie okrężnicy nazywa się równoczesnym zapaleniem błony śluzowej esicy i odbytnicy.Można również znaleźć drugie imię choroby – zapalenie proktozy oskrzeli. Ponadto, dystalne zapalenie jelita grubego może być połączone z uszkodzeniem całego jelita grubego, w wyniku czego zostają zakłócone jego główne funkcje.

Ten typ zapalenia jelita grubego występuje częściej.

Przyczyny dystalnego zapalenia jelita grubego:

  • podrażnienie błony śluzowej esicy i odbytnicy za pomocą szorstkich i pikantnych potraw, napojów alkoholowych, ciał obcych i robaków;
  • przewlekłe zaparcia;
  • hemoroidy;
  • zapalenie narządów miednicy;
  • zapalenie pęcherzyka żółciowego z zaburzeniami przepływu żółci;
  • niedotlenione zapalenie żołądka;
  • dysbioza jelit;
  • długotrwałe używanie środków nośnych;
  • częste osadzanie lewatywy;
  • leki (NLPZ, antybiotyki i inne);
  • alergie pokarmowe;
  • przewlekłe choroby zakaźne i inne.

W zależności od początku choroby i czasu trwania choroby wyróżnia się ostre i przewlekłe dystalne zapalenie jelita grubego.

Objawy ostrego dystalnego zapalenia jelita grubego:

  • ogólne osłabienie;
  • gorączka;
  • dreszcze;
  • nadmierne pocenie;
  • nudności;
  • czasami wymioty;
  • ból lub ból w dolnej części brzucha po lewej stronie pępka. Ból można podać do odbytu, pachwiny, dolnej części pleców, kości krzyżowej i kości ogonowej.
  • ból w odbycie spowodowany skurczem mięśni;
  • wzdęcia;
  • fałszywe bolesne pragnienie opróżnienia jelita;
  • biegunka lub zaparcie;
  • dyskomfort w odbytnicy poprzez uczucie niepełnego opróżniania;
  • kał może być ciekły i nieukształtowany i może mieć wygląd podobny do orzechów;
  • w kale znajdują się patologiczne zanieczyszczenia w kale (śluz, prążki krwi);

W przypadku przebiegu przewlekłego, błędy w diecie, spożywanie alkoholu, fizyczne i psycho-emocjonalne przemęczenie mogą powodować nasilenie tego procesu.

W rozpoznawaniu dystalnego zapalenia okrężnicy ważną rolę odgrywa gromadzenie historii choroby i życia, w której specjalista zwraca uwagę na nadużywanie alkoholu, nawyki żywieniowe pacjenta i obecność innych chorób, takich jak hemoroidy.

Z instrumentalnych metod diagnostycznych najbardziej pouczająca jest sigmoidoskopia. Używane są również kolonoskopia, irygacja i irygacja.

Dystalne zapalenie jelita grubego jest najczęściej komplikowane przez zapalenie tłuszczu odbytu, łzy odbytu i wypadnięcie odbytnicy.

Przyczyny, cechy przebiegu i diagnoza spastycznego zapalenia jelita grubego

Spastyczne zapalenie okrężnicy jest inną postacią przewlekłego zapalenia jelita grubego. Podstawą patogenezy tej choroby jest naruszenie funkcji motorycznej jelita grubego, objawiającej się skurczami jelit.

Spastyczne zapalenie okrężnicy jest raczej zaburzeniem funkcjonalnym, więc nie ma żadnych zmian organicznych.

Przyczyny spastycznego zapalenia okrężnicy mogą być przewlekłymi zaburzeniami psycho-emocjonalnymi, nadmiernym stresem fizycznym i psychicznym, wewnętrznymi lękami, nerwicami i innymi czynnikami neurogennymi. Ponadto skurcze jelitowe mogą pojawić się na tle zaburzeń hormonalnych.

Ponieważ kobiety są bardziej podatne na wahania hormonalne i chwiejność emocjonalną, spastyczne zapalenie jelita grubego występuje w nich częściej.

Objawy spastycznego zapalenia jelita grubego:

  • skurcze jelit bez określonej lokalizacji, które występują rano i są związane z przyjmowaniem pokarmu;
  • niestabilność stolca: biegunkę zastępuje zaparcie;
  • wzdęcia;
  • kałowaty, czasem z domieszką śluzu i krwi.

W badaniu palpacyjnym brzucha lekarz rozpoznaje wrażliwe odcinki skurczowe okrężnicy.

Gdy instrumentalne badanie okrężnicy nie jest determinowane przez istotne zmiany strukturalne.Czasami można zobaczyć tylko zaczerwienienie i obrzęk błony śluzowej okrężnicy.

Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka wrzodziejącego zapalenia jelita grubego

Nieswoiste wrzodziejące zapalenie okrężnicy jest chorobą zapalną warstwy śluzowej okrężnicy, która charakteryzuje się powstawaniem krwawiących wrzodów. Choroba wpływa na populację roboczą naszej planety.

Choroba ma charakter autoimmunologiczny, tj. Układ odpornościowy pacjenta wytwarza przeciwciała przeciwko komórkom własnego jelita. Ze względu na atak komórek nabłonkowych przez autoprzeciwciała rozwija się proces zapalny i pojawiają się owrzodzenia.

Nadwrażliwość organizmu, choroby zakaźne i choroby okrężnicy mogą spowodować uszkodzenie układu odpornościowego. Śledzono również, że wrzodziejące zapalenie jelita grubego rozwija się częściej u tych, których bliscy krewni cierpią z powodu tej patologii.

Dla niespecyficznego wrzodziejącego zapalenia jelita grubego charakteryzuje się przewlekłym przebiegiem nawracającym.

Objawy wrzodziejącego zapalenia jelita grubego:

  • ogólne osłabienie;
  • zmęczenie;
  • niepełnosprawność;
  • zmniejszony apetyt;
  • falowy wzrost temperatury ciała;
  • napad ból brzucha;
  • biegunka z krwią, śluzem i ropą;
  • częste bolesne fałszywe pragnienie opróżnienia jelita;
  • utrata masy ciała

W zależności od lokalizacji procesu zapalnego kilka postaci wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, a mianowicie:

  • dystalne wrzodziejące zapalenie okrężnicy;
  • wrzodziejące zapalenie okrężnicy;
  • pancolit

U pacjentów z dystalnym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy obserwuje się ból odbytu, krwawienie z jelit, bolesną potrzebę opróżnienia jelita i biegunki krwi.

U pacjentów z lewostronnym wrzodziejącym zapaleniem okrężnicy choroba atakuje zstępującą część okrężnicy i objawia się luźnymi stolcami zmieszanymi z krwią, z bólami napadowymi w lewej połowie brzucha i znaczną utratą masy ciała.

Pod pancolitem oznacza to całkowitą zmianę okrężnicy. Głównymi objawami choroby są krwawienia z jelit, biegunka, skurcze jelit, utrata masy ciała, ciężkie ogólne osłabienie.

Najpoważniejszym powikłaniem wrzodziejącego zapalenia jelita grubego jest zapalenie otrzewnej, które rozwija się w wyniku perforacji ściany jelita. Ponadto choroba jest stanem przednowotworowym.Co dziesiąty pacjent z wrzodziejącym zapaleniem jelita grubego rozwija się rak jelita.

Sposób najbardziej znaczące dla rozpoznania wrzodziejącego zapalenia jelita grubego, w którym jest fibrocolonoscopy ujawniają przekrwienie i obrzęk śluzowej okrężnicy, przerost ściany jelita, zmniejszenie rowków nabłonkowych, rozszerzenie naczyń włosowatych wybroczyny owrzodzenia krypt ropienie.

Stosuje się również bardziej nowoczesną metodę diagnozy wrzodziejącego zapalenia okrężnicy, kalprotektyny kałowej.

Przyczyny, cechy przebiegu i diagnostyka niedokrwiennego zapalenia jelita grubego

Niedokrwienne zapalenie jelita grubego jest konsekwencją naruszenia dopływu krwi do okrężnicy.

Najcięższą postać niedokrwiennego zapalenia okrężnicy można nazwać nekrozy, która rozwija się z całkowitym niedrożnością dolnej tętnicy krezkowej.

Nekrotyczna postać choroby charakteryzuje się silnym zespołem bólowym, który zlokalizowany jest w lewej części jamy brzusznej, oraz objawami niedrożności jelit.

Postać przejściowa niedokrwiennego zapalenia jelita grubego powstaje przy częściowym zamknięciu naczynia tętniczego.W tej postaci choroby pacjenci odczuwają ból w lewej połowie brzucha, rzadziej w nadbrzuszu, które pojawiają się natychmiast po jedzeniu i towarzyszą im biegunka, wzdęcia, wymioty, utrata masy ciała.

W diagnostyce niedokrwiennego zapalenia jelita grubego następujące metody:

  • koagulogram;
  • fibrokoloskopia;
  • tomografia komputerowa z kontrastem.

Dieta z zapaleniem okrężnicy

W prawie wszystkich postaciach zapalenia okrężnicy dieta ma ogólne zasady. Rozważmy je:

  • terapeutyczny post przez 24-48 godzin, który trafia do tabeli nr 4 autorstwa Pevznera;
  • posiłki frakcyjne 5-6 razy dziennie w małych porcjach jedzenia (250-300 gramów);
  • użycie dań przygotowanych przy użyciu delikatnych metod obróbki cieplnej (gotowanie na parze, gotowanie);
  • żywność musi zawierać wystarczającą ilość witamin;
  • menu powinno składać się z płatków śniadaniowych, zup, sałatek, galaretki, chudego mięsa, ryb i drobiu, suszonego białego chleba;
  • warzywa i owoce zaleca się jeść w postaci tłuczonych ziemniaków;
  • pokarmy stałe, wędzone mięso, ogórki, przyprawy i inne produkty, które mogą uszkodzić i podrażnić błonę śluzową jelit są wyłączone z diety;
  • Konieczne jest ograniczenie, i lepiej jest wyeliminować słodycze i słodkie wypieki z diety w ogóle.
  • Zabrania się spożywania napojów alkoholowych i gazowanych.

Dlatego pacjenci z zapaleniem okrężnicy muszą przestrzegać określonej diety. Czas trwania takiego odżywiania zależy od postaci choroby. Ponadto każdy rodzaj zapalenia jelita grubego ma swoje ograniczenia, które omówimy później.

Leczenie zapalenia okrężnicy

Wybierając leczenie zapalenia jelita grubego, specjalista bierze pod uwagę etiologię, formę, występowanie stanu zapalnego. Metody leczenia bezpośrednio zależą od postaci zapalenia okrężnicy.

Praktycznie we wszystkich przypadkach zapalenia okrężnicy przepisywane są antybiotyki o szerokim spektrum działania w celu zniszczenia patogennej flory, która aktywnie rozmnaża się na tle choroby.

Również obowiązkowym elementem leczenia zapalenia okrężnicy jest mianowanie leków bakteryjnych, takich jak Bifikol, Lineks, Laktovit, formy Bifi i inne.

W przypadku niektórych rodzajów zapalenia jelita grubego wskazane jest leczenie przeciwzapalne, w skład którego wchodzą niesteroidowe leki przeciwzapalne, leki na glikokortykosteroidy,

Jeśli zapalenie okrężnicy jest spowodowane inwazją robaków, wówczas wymagana jest terapia przeciwrobaczna (Dekaris, Piperazin, Wormil i inne). Wszyscy pacjenci wykazują przebieg terapii witaminowej. Vitrum, Multitabs, Alphabet, Undevit i inne mogą być lekami z wyboru.

W przypadku zaburzeń trawienia istnieje potrzeba wyznaczenia preparatów enzymatycznych, takich jak Festal, Mezim, Pancreatin i inne.

Aby ograniczyć tworzenie się gazów i produkcję śluzu, zaleca się wprowadzanie enterosorbentów – węgla aktywowanego, Smekta, Enterosgel i innych.

W walce z biegunką i zaparciami preferowane są popularne metody (które omówimy później) w celu zmniejszenia obciążenia lekiem na przewód pokarmowy.

Uzupełnia je leczenie medyczne metodami fizjoterapeutycznymi, takimi jak diatermia, elektroforeza, kąpiele błotne i aplikacje, bicze jelitowe i inne.

W okresie remisji lub po ustąpieniu ostrego zapalenia jelita grubego pacjenci są zalecani do rehabilitacji sanatoryjnej w kurortach Yessentuki, Zheleznovodsk i Druskininkai.

Teraz rozważ cechy leczenia poszczególnych postaci zapalenia okrężnicy.

Cechy leczenia rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego

W leczeniu rzekomobłoniastego zapalenia jelita grubego eksperci przestrzegają następujące zasady:

  • natychmiastowe anulowanie antybiotyków, które spowodowały chorobę. Przy niewielkim przebiegu zapalenia okrężnicy działanie to wystarczy, aby pacjent mógł wyzdrowieć;
  • podawanie antybiotyków, na które wrażliwe są clostridia: metronidazol, neomycyna i inne;
  • usuwanie toksyn z jelit za pomocą enterosorbentów: Smekta, Enterosgel, White coal, Atoxyl i inne.

Funkcje leczenia sigmoiditis

Leczenie Sigmoiditis wygląda następująco:

  • żywność dietetyczna;
  • podpórka do łóżka lub półpokrywka, w zależności od ogólnego stanu pacjenta;
  • terapia antybiotykowa. Lek wybierany jest z uwzględnieniem wrażliwości patogenu;
  • preparaty witaminowe;
  • mikroblany z naparami ziół leczniczych (rumianek, nagietek, pokrzywa, krwawnik pospolity i inne).

Funkcje leczenia dystalnego zapalenia okrężnicy

Wybór leczenia dystalnego zapalenia jelita grubego zależy bezpośrednio od jego postaci, częstości występowania i ciężkości uszkodzenia ściany jelita.

Leczenie tej choroby wygląda następująco:

  • oszczędna dieta;
  • ograniczenie aktywności fizycznej;
  • terapia witaminowa;
  • mikrobioloty terapeutyczne;
  • świece przeciwzapalne (Ultraprokt, Proktozan, świece rokitnika i inne);
  • kąpiel na odbycie.

Funkcje leczenia spastycznego zapalenia jelita grubego

W leczeniu spastycznego zapalenia jelita grubego wszelkie działania i fundusze mają na celu usunięcie nerwicystres i przywrócenie prawidłowej ruchliwości jelit.

Do leczenia spastycznego zapalenia jelita grubego następujące metody:

  • posiłki podzielone;
  • ograniczanie stresu fizycznego i emocjonalnego;
  • leki przeciwskurczowe (No-spa, Riabal i inne).

Funkcje leczenia wrzodziejącego zapalenia jelita grubego:

  • ograniczenie stresu fizycznego i psychicznego;
  • dieta (wyłączenie z diety produktów mlecznych, przypraw, alkoholu, napojów gazowanych itp.);
  • terapia przeciwzapalna (infliksymab, prednizolon i inne);
  • terapia immunosupresyjna (metotreksat, azatiopryna i inne);
  • środki, które zwiększają właściwości naprawcze błony śluzowej okrężnicy;
  • czopki doodbytnicze;
  • operacyjna interwencja z nieskutecznością terapii zachowawczej.

Przegląd leków stosowanych w leczeniu zapalenia jelita grubego

Rozważmy szczegółowo najskuteczniejsze i najczęściej stosowane leki na zapalenie jelita grubego.

Siarczan neomycyny

Siarczan neomycyny jest antybiotykiem o szerokim spektrum działania z grupy aminoglikozydów. Lek ma swoisty efekt bakteriobójczy.

Lek ma szkodliwy wpływ na większość mikroorganizmów gram-ujemnych i gram-dodatnich.Neomycyna jest szczególnie aktywna przeciwko Escherichia, Clostridium, Shigella, Staphylococcus, Streptococcus i kije Koch.

Po podaniu doustnym neomycyna działa wyłącznie na patogeny znajdujące się w przewodzie pokarmowym, co jest tym, czego potrzebujemy w leczeniu zapalenia okrężnicy.

Siarczan neomycyny jest przeciwwskazany w ciężkiej chorobie nerek, uszkodzeniu nerwu słuchowego i nietolerancji składników leku.

Nie zaleca się leczenia neomycyną u kobiet w ciąży, ponieważ może to mieć negatywny wpływ na nerki i narząd słuchu płodu.

Pacjenci mogą odczuwać niepożądane reakcje na neomycynę w postaci objawów niestrawności, alergii, utraty słuchu, kandydozy.

Pacjenci z zapaleniem okrężnicy przepisują 1-2 tabletki (100-200 mg) 3 razy dziennie. Czas trwania leczenia jest ustalany przez lekarza prowadzącego.

Smecta

Smecta jest enterosorbentem pochodzenia naturalnego. Preparat obejmuje błonę śluzową jelit i sam adsorbuje szkodliwe substancje.

Smect jest przepisywany na biegunkę o różnej genezie, zgadze i wzdęciach.

Lek nie jest stosowany w przypadku nietolerancji jego składników, niedrożności jelit, alergii na niedobór fruktozy i sacharazy-izomaltazy.Lek nie przenika przez łożysko i do mleka matki, więc można go stosować w czasie ciąży.

Skutki uboczne u pacjentów prawie nie występują. W bardzo rzadkich przypadkach mogą pojawić się zaparcia i alergie (zapalenie skóry, wysypka pokrzywki, swędzenie, zaczerwienienie skóry i inne).

W przypadku zapalenia okrężnicy Smektu przepisywane jest 3 razy na dobę, 1 saszetka pomiędzy posiłkami.

No-shpa

No-shpa to klasyczny lek przeciwskurczowy o łagodnym działaniu na ruchliwość jelit.

Lek stosuje się w zapaleniu żołądka i dwunastnicy, wrzodach żołądka, zapaleniu okrężnicy, zapaleniu pęcherzyka żółciowego, kamicy żółciowej, zapaleniu odbytnicy, wzdęciach i innych stanach patologicznych, którym towarzyszy skurcz mięśni gładkich mięśni.

No-spa jest przeciwwskazane dla indywidualnej nietolerancji składników leku, niewydolności nerek i wątroby, chorób układu sercowo-naczyniowego, którym towarzyszy niskie ciśnienie krwi i nietolerancja laktozy.

Ponadto, lek nie jest przepisywany dzieciom i matkom karmiącym.

W czasie ciąży lek No-shpu może być stosowany wyłącznie zgodnie z zaleceniami lekarza prowadzącego, który ocenił wszystkie rodzaje ryzyka i skutki takiej terapii.

Działania niepożądane u pacjentów rzadko występują w postaci niedociśnienia, tachykardii, bólu głowy, nudności i alergii na składniki leku.

W przypadku skurczów jelitowych, 1 tabletka jest przepisywana 3 razy dziennie.

Linex

Linex to eubiotyk stosowany w leczeniu i profilaktyce dysbiozy, który składa się z trzech szczepów – Lactobacillus acidophilus, Enterococcus faecium i Bifidobacterium infantis.

Linex normalizuje p

Like this post? Please share to your friends:

;-) :| :x :twisted: :smile: :shock: :sad: :roll: :razz: :oops: :o :mrgreen: :lol: :idea: :grin: :evil: :cry: :cool: :arrow: :???: :?: :!: